بخش دوم و جبل جلاميدها ، و نشوز متونها و أطوادها ، فأرساها في مراسيها ، و ألزمها قراراتها . فمضت رؤوسها في الهواء ، ورست أصولها في الماء ، فأنهد جبالها عن سهولها ، و أساخ قواعدها في متون أقطارها و مواضع أنصابها ، فأشهق قلالها ، و أطال أنشازها ، و جعلها للأرض عمادا ، و أرّزها فيها أوتادا ، فسكنت على حركتها من أن تميد بأهلها ، أو تسيخ بحملها ، أو تزول عن مواضعها . فسبحان من أمسكها بعد موجان مياهها ، و أجمدها بعد رطوبة أكنافها ، فجعلها لخلقه مهادا ، و بسطها لهم فراشا ! فوق بحر لجّيّ راكد لا يجري ، و قائم لا يسري ، تكركره الرّياح العواصف ، و تمخضه الغمام الذّوارف ؛ « إنّ في ذلك لعبرة لمن يخشى » . ترجمه خداوند بعد از آفرينش زمين ، صخره‌ها و تپّه‌ها و كوههاى استوار آن را آفريد و آنها را در جايگاه خود ثابت نگه داشت و در قرارگاهشان مستقر نمود ، قلّه‌هاى آنها در هوا پيشروى كرد و ريشه‌هاى آنها در آب فرورفت و به اين ترتيب ، كوهها را از سطح زمين بالا كشيد و پايه‌هاى آنها را در اعماق زمين و قرارگاهشان را ثابت نگه داشت ، قلّه‌ها را مرتفع ساخت و تپّه‌ها را گسترش داد و كوهها را تكيه‌گاه زمين و همچون ميخهايى در آن كوبيد ؛ به‌گونه‌اى كه زمين در عين حركت ، آرام گرفت ، تا اهل خود را در اضطراب فرونبرد ؛ يا آنچه را كه بر دوش حمل كرده ، فرو نيندازد ، يا از جايگاه خويش زايل نگردد ؛ پس منزّه است آن‌كس كه زمين را درميان آن همه امواج ناآرام ثابت نگه داشت ؛ دوران رطوبت جوانب